“سفر به ماه” خبر خوبی برای همه ی هنردوستان؟

حتما این روزها خبر اولین مسافر شخصی به ماه را شنیده اید.

“میلیاردر ژاپنی در سال 2023 به فضا می‌رود و دور ماه می‌چرخد. یوساکو قصد دارد چند هنرمند را همراه خود ببرد و این سفر را تبدیل به پروژه هنری به نام #ماه_عزیز کند.”

به نظر من این خبر قبل از آنکه سفری انجام شود یا انتخابی انجام شود خودش به تنهایی زیباترین تشویق و انگیزه دهنده است. ارج نهادن به ارزش های انسانی و تشویق انسان ها به اندیشیدن است.

نمی دانم پست قبل را مطالعه کرده اید، در پست قبل من در نهایت به این رسیدم که همیشه علم و هنر و کار و کتاب و … برایم ارزشمند بوده ضمن اینکه در مقابل  “اهم اهم های” غلو آمیز کمی منزجر کننده بوده از همان اهم اهم کردن هایی که تو خالی است و دلخوشی است به ارزش هایی که خود بشر آن را را ایجاد کرده برای هدف دیگری. و گاهاً که می دیدم افرادی کلکسیون انواع مدارک و چاپی ها و ثبت اختراع ها و جوایز و … را  آن هم در مواجهه ی اول قطار می کنند یا با اغراق در صفحات وبسایتشان خود را دانشمند قرون معرفی میکنند تا در مواجهه ی اوّل و همان سلام علیک اوّل، بدون دیدن کار و اخلاق مجاب شویم که به پشتوانه ی مدارک “باید” آن ها را آدم های بزرگی حساب کنیم و باید سریع احترام بگذاریم.

این نشان مخصوص حاکم بزرگه. می دونین چه کسی در برابر شماس؟ مامور مخصوص حاکم بزرگ ، میتی کومان. احت

همیشه در این موارد چروکی به لبم می انداخت و حس می کردم می خواهم دور شوم  اما نمی دانستم چه طور از این ها دوری کنم اما از علم و هنر و اصل کار دوری نکنم و از طرفی دچار تفریط یعنی ضعف در ارائه ی زحمات و توضیح کارها نیز نشوم،  تا اینکه داستان هایی را که در پست قبل نوشتم  پیش آمد و متوجه شدم چه طور علم را باید از شبه علم، کار را از شبه کار و هنرمند را از ماکت هنرمند بزرگ تفکیک کرد.

در ادامه نوشتم که با دوری کردن از دام جمع آوری کلسکیون افتخارات ناگهان به نظرم دلایل وجودی مدارک و جوایز زیبا تر شد و به نتیجه ی دیگری رسیدم: اینکه جوایز به افرادی که آن جایزه را می گیرند اهدا نمی شوند بلکه به تمام افرادی که آن زمینه را دوست دارند در ان کار کرده اند، کار می کنند یا نوجوان هستند و آرزوی انجام آن را دارند اهدا می شود. جوایز واقعی و حقیقی، مدارک واقعی و حقیقی و جشنواره ها و تقدیرهای اصیل، معیاری هستند برای تلطیف جامعه برای تشویق انسان و برای هدایت انسان که در این دنیای گسترده اگر گاهی معیارهایی که در نوشته خوب نبوده اند، باب و مطرح هستند، انگیزه ی خود را از دست ندهند و با “افتخار” ادامه دهند.

خبر دعوت از هنرمندان خبر بسیار خوبی است. مهم نیست که می خواهید بروید یا نه، مهم نیست که خود را هنرمند میدانید یا نه ( حتماً اگر پست من در مورد تعریف هنر را خوانده باشید می دانید من هنر را کار و تحصیل در یکی از رشته هایی که به تعریف انسان ها هنر خوانده می شود نمی دانم)  مهم نیست که وقت رفتن به ماه را دارید یا نه، مهم این است که حس کنیم این ارج نهادن به هنر به خلقی است که مخاطب زیادی دارد و روی انسان ها و  زندگی شان تاثیر می گذارد. مهم این است که ذهنمان قلقلک شود: اگر من جز آن ها باشم چه ایده ای به ذهنم می رسد چه کار میکردم تا سوغاتی خوبی بیاورم یا همه را در این سفر سهیم کنم یا به نظرم چه طور می توانم از این فرصت استفاده کنم…

نوشته حدیث ملکی وبلاگ بن پم  bonnepomme.ir

نویسنده: حدیث

بُن پُم:نوشته هایی از مطالعات روزانه ی حدیث در هنر، علم و تکنیک | مهارت ها: عکاسی، انیمیشن دوبعدی و استاپ موشن، برنامه نویسی CSS و مصورسازی اطلاعات و نوازندگی سه تار |دانشجو و هنرجوی دوره های آنلاین ویدئویی، کارشناس ارشد انیمیشن دانشگاه هنر، کارشناسی نرم افزار شهید بهشتی |

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *