کمبود نیروی کار متخصص: مشکل امروز ایران

اگر یادتان باشد چند وقت پیش در همایش بازی سازی که رفته بودم، نوشتم که در ابتدای سخنرانی سخنران اعلام کرد که در مصاحبه با شرکت های بازی سازی اغلب مشکلات مالی را در درجه ی دوم و مشکل اوّل را نبود نیروی متخصص می دانند.

وقتی داشتی آن گزارش را می نوشتم با تردید به این مطلب نگاه می کردم و با خودم می گفتم ” مگر می شود؟ همه دارند از نبود کار می گویند”

گذشت تا چند روز پیش دوستی را دیدم که به تازگی در یکی از شرکت های پلتفرم  فروش محصولات اندرویدی مشغول به کار پاره وقت شده، دوستی که نزدیک به دودهه می شناسمش.

با سوال های من از محل کارش گفت که صبحانه، خوراکی یخچال، تفریحات همیشه به راه است، خبری از پذیرش کارآموز بدون حقوق نیست و حتی به کسانی که در مصاحبه رد شده بودند اما به دعوت خود شرکت برای یک کمپ تابستانی آموزشی آمده بودند مبلغ کمی پرداخت داشته.

از وجود سیستم پیام رسان داخلی گفت و اینکه بلافاصله مشکلاتی مثل سرد بودن هوا، تمام شدن مایع دستشویی هر طبقه و … با کمک سیستم پیامرسان هر طبقه شنیده شده و بالافاصله رفع می شود.

و در مورد سیستم مدیریتی و جلسات گفت که به شیوه های افقی و عمودی تیم ها با هم در ارتباطند.

اما جالب تر از همه برای من صحبتی بود که دوستم که سابقه ی تدریس همزمان با دانشجویی دکترا و سابقه ی کار در شرکت دارد اضافه کرد گفت الان مشکل شدید شرکت ها “نبود نیروی متخصص” است. من باورم نمی شد و بیشتر پرسیدم. منظورش  مدرک تخصص نبود و می گفت تمام این رقابت ها و رسیدگی به کارکنان به خاطر رقابت شدیدی است که شرکت ها برای جذب نیروی متخصص دارند. بیشتر کارکنان این شرکت دانشجویان هستند و می گفت حداقل مطمئن است که دانشجو تا فارغ التحصیلی و رفتن به خارج حداقل دو یا سه سال در شرکت هست و ترجیح می دهد آن ها را داشته باشد. حتی خیلی از افراد ( از جمله یکی از شاگردهای قدیم من که سابقه ی خوبی در عضویت تیم رباتیک داشت) از 18 سالگی وارد شرکت می شوند.

human-resources-guide-ics-learn

از او پرسیدم که آیا این کار مانند برخی شرکت های انیمیشن، منزله ی انجام کار رایگان در ازای دوره ی آموزشی است و او گفت نه همه پرداخت و حقوق دارند.

به نظرم می آید که گسستگی شدید بین آموزش و پرورش و دانشگاه و صنعت باعث شده که ما مدرک دارهای زیادی داشته باشیم اما نیروی متخصص نه، در واقع یک دانشجو اصلا نمی داند در چه چیزی متخصص شود.

کما این که در مورد رشته ی خود من مثل کامپیوتر یا انیمیشن همین طور است، غالباً به خاطر نداشتن آگاهی از آنچه تولید می شود یا نبودن گروه تولیدی بزرگ، به سمت همه کار کردن و کارهای عمومی کردن می رویم چرا که اطمینان مالی از صرف وقت برای تخصص خاص وجود ندارد.

حتی به نظرم در سال های آینده سیستم های هوشمند و روباتیک خیلی فراتر از فیلترهای اینستاگرام و گزارش نویسی های درگ اند دراپ می رود و به ناچار خیلی از مشاغل عمومی حذف و تنها تخصص گرایی است که می تواند نجات بخش باشد.

نوشته ی مجله بلاگ بن پم  http://bonnepomme.ir

نویسنده: حدیث

بُن پُم:نوشته هایی از مطالعات روزانه ی حدیث در هنر، علم و تکنیک | مهارت ها: عکاسی، انیمیشن دوبعدی و استاپ موشن، برنامه نویسی CSS و مصورسازی اطلاعات |دانشجو و هنرجوی دوره های آنلاین ویدئویی، کارشناس ارشد انیمیشن دانشگاه هنر، کارشناسی نرم افزار شهید بهشتی |

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *